O Georgu Philippie Telemannie (1681-1767)
Kompozytor niemiecki. Od 1702 dyrektor opery w Lipsku. W latach 1705-1709 piastował stanowisko muzyka nadwornego i kapelmistrza na dworze Promnitzów w Żarach i Pszczynie, stąd w latach 1704 -1707 był w miesiącach letnich częstym gościem w Pszczynie. Jak pisze w swojej autobiografii, tutaj, w Pszczynie i Krakowie poznał muzykę polską w całym jej pięknie.. Od ok. 1708 w Eisenach. Od 1712 pełnił funkcję miejskiego dyrektora muzycznego we Frankfurcie nad Menem, od 1717 byl kapelmistrzem w Gotha, od 1721 działał w Hamburgu jako dyrektor muzyczny pięciu kościołów, a także opery (1722-1738).
U współczesnych zyskał uznanie nie tylko jako jeden z największych kompozytorów (zdaniem niektórych przyćmiewający sławą Jana Sebastiana Bacha), lecz także jako organista i kapelmistrz. Jest uważany za najbardziej płodnego kompozytora wszystkich czasów, pozostawił ogromne liczbowo dzieło: kilkaset uwertur, koncerty, około 1000 suit orkiestrowych, opery (Pimpione – 1725 r), msze, pasje, oratoria klawesynowe, sonaty, fantazje i fugi. Sonaty skrzypcowe i suita Partie polonaise nawiązują do polskich tańców, którymi Telemann zetknął się podczas pobytu w Żarach a także na Śląsku w Pszczynie oraz w Krakowie.
